In gesprek met…

Een vrijwilligster (anoniem)

Een Hart voor Vluchtelingen (EHVV) vzw doet veel, teveel om op te noemen: van materiële noodhulp aanbieden over een warm nest creëren tot praktische ondersteuning geven bij om het even welke hulpvraag. EHVVvzw is een organisatie met een warm hart voor iedereen.
We gaan regelmatig in gesprek met vrijwilligers, bezoekers en sympathisanten van de vzw zodat je ons beter kan leren kennen.

“Ik kwam bij EHVV  terecht via een vriendin die me vertelde dat ze nog materiaal nodig hadden. We zijn toen met onze vriendenkring  langsgegaan. Ik zag Evelyne (coördinator) in volle actie en de manier van werken sprak me erg aan. Nadien ben ik   naar een algemene vergadering gegaan waarop de werking werd toegelicht, en heb mij aangemeld als vrijwilliger. Sinds november help ik hier nu één jaar.

Mijn motivatie ligt bij de verhalen van mijn vader. Hij is tijdens de tweede wereldoorlog moeten vluchten naar Frankrijk: met de fiets naar Parijs tussen een massa vluchtelingen. Ze bekeken hen toen als ‘les sales Belges’. Gelukkig is hij uiteindelijk terechtgekomen in een klein dorp in de Ardèche waar hij één van de mooiste zomers van zijn leven beleefde. Maar nadien sloeg het noodlot toe en werden ze opgepakt en gerepatrieerd naar België, om nadien aan de slag te moeten gaan in een werkkamp in Duitsland.

Ik doe hier eigenlijk een beetje van alles. In het begin hielp ik samen met de bezoekers zoeken naar een woning. Nu help ik ook aan het onthaal en bij de registratie. Je ziet hier de hele wereld passeren.

Dit vrijwilligerswerk zet mij met beide voeten in de realiteit. Ik ben ondertussen bevriend geraakt met een enkele gezinnen en dat heeft mij een veel betere inkijk gegeven in de dagelijkse problemen en drempels waarmee zij geconfronteerd worden. Zaken die voor ons vaak heel vanzelfsprekend zijn. Het geeft me enorm veel voldoening. Ik sta liever midden in het leven dan thuis voor mijn televisie door te brengen.

Er zijn hier zoveel mooie verhalen  ontstaan. Ik heb bijvoorbeeld een zeer fijne band opgebouwd met een gezin uit Deinze. Zij kwamen hier al een tijdje langs voor hulp, maar toen ze verhuisden naar Deinze konden we hen niet meer helpen, we focussen immers op inwoners van Gent. Toen we afscheid namen, zei ik tegen het 11-jarige zoontje uit het gezin dat hij me altijd mocht sms’en indien nodig. Enkele  maanden later kreeg ik effectief een sms met de vraag of ik hem kon helpen met de voorbereidingen van zijn examen. Ik deed dit met plezier. Het is echt een slim ventje. Hij is ondertussen zelfs verkozen tot lid van de leerlingenraad. We hebben nu nog altijd regelmatig contact: hij leest graag en daarom neem ik regelmatig een boekje voor hem mee. Ondertussen is het contact met de mama ook gegroeid.

Soms komen er ook onverwachte vriendschappen tot stand. Vlak voor kerstmis kwam hier een Syrische vrouw langs die wat problemen ondervond met Nederlands. Ze had te weinig oefenkansen en had stress voor haar examen. Ik heb haar voorgesteld aan een gepensioneerde directrice in de home waar mijn man vrijwilligerswerk doet. We  zijn samen naar daar gegaan en nu zien ze elkaar elke week om Nederlands te oefenen. Bovendien helpt ze sinds kort ook in een kleuterschool: dit sluit al een beetje aan bij haar interesses, omdat ze in Syrië 15 jaar lang in het onderwijs stond.

Wat mij raakt in onze organisatie? We maken tijd voor een kop koffie en een babbel. Eens mensen hier langskomen blijven ze hier ook ‘plakken’. Dus kom eens koffie drinken, ga zitten  en kijk eens rond.”